நவீன உற்பத்தி முறைகள் பாலாடைக்கட்டியில் உள்ள பக்டீரியா பன்முகத்தன்மையைக் குறைத்துள்ளன என்பதை, 1875-ஆம் ஆண்டு வரையிலான மேற்கு சுவிட்சர்லாந்தின் பாலாடைக்கட்டிகளைப் பற்றிய ஒரு பகுப்பாய்வு, எடுத்துக் காட்டுகிறது.
மேலும், நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகளின் பயன்பாடு பாலாடைக்கட்டி உருண்டைகளில் அதன் தடயங்களை விட்டுச் சென்றுள்ளது.
அக்ரோஸ்கோப் மற்றும் கூட்டாட்சி தொழில்நுட்ப நிறுவனமான ETH சூரிச் தலைமையிலான ஒரு ஆய்வுக் குழு, 1875 முதல் 2017 வரையிலான வாலெய்ஸ் ராக்லெட் பாலாடைக்கட்டியின் எட்டு உருண்டைகளை ஆய்வு செய்துள்ளது என்று வியாழக்கிழமை ‘கரண்ட் பயாலஜி’ என்ற சிறப்பு இதழில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
இந்த உருண்டைகள் அனைத்தும் ஒரே ஆல்பைன் பாலாடைக்கட்டி பால் பண்ணையிலிருந்து வந்தவை. மேலும், அவை ஒரு பழங்காலப் புதைத்தல் பாரம்பரியத்தின்படி பாதுகாக்கப்பட்டிருந்ததால், ஒரு தனித்துவமான காலவரிசைத் தொடரை உருவாக்கியுள்ளன.
டி.என்.ஏ பகுப்பாய்வுகள், 1875-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மிகப் பழமையான பாலாடைக்கட்டி, குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வேறுபட்ட மற்றும் அதிக பன்முகத்தன்மை கொண்ட கலவையைக் கொண்டிருந்ததைக் காட்டின. அதில் பொதுவாகக் குடலிலோ அல்லது தாவரங்களிலோ காணப்படும் ஏராளமான பக்டீரியாக்கள் இருந்தன. இந்த நிகழ்வுக்கு அக்கால உற்பத்தி முறைகளே காரணம் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
அதிகரித்து வரும் தரப்படுத்தல், மேம்பட்ட சுகாதார நிலைமைகள் மற்றும் வணிக ரீதியான ஸ்டார்டர் கல்ச்சர்களின் பயன்பாடு ஆகியவை சமீபத்திய பாலாடைக்கட்டிகளில் பக்டீரியா பன்முகத்தன்மை குறைவதற்கு வழிவகுத்துள்ளன என்று அந்த ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.
பாலாடைக்கட்டி மாதிரிகள், கால்நடை மருத்துவத்தில் நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகளின் பயன்பாட்டு வரலாற்றையும் பிரதிபலிக்கின்றன. 1875-ஆம் ஆண்டின் பாலாடைக்கட்டியில் நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பு மரபணுக்கள் இல்லாத நிலையில், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் இருந்து வந்த மாதிரிகளில் இவை அதிக எண்ணிக்கையில் காணப்பட்டன.
உதாரணமாக, 1975-ஆம் ஆண்டின் பாலாடைக்கட்டியில் டெட்ராசைக்ளின்களுக்கு எதிர்ப்புத்திறனை வழங்கும் மரபணுக்கள் அதிக செறிவில் இருந்தன. இந்த முக்கிய மூலப்பொருளின் பயன்பாடு 1950-களில் இருந்து சுவிட்சர்லாந்தில் பரவலாகியது. இதற்கு மாறாக, 2017-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மிகச் சமீபத்திய பாலாடைக்கட்டியில், அத்தகைய எதிர்ப்பு மரபணுக்கள் கண்டறியப்படவில்லை.
பாலாடைக்கட்டி தயாரிப்பிற்கு அவசியமான லாக்டிக் அமில பக்டீரியாக்கள், 1875-ஆம் ஆண்டிலேயே பழக்கப்படுத்தப்படுவதற்கான அறிகுறிகளைக் காட்டத் தொடங்கின. எனவே, பாலாடைக்கட்டி தயாரிக்கும் சூழலுக்கு ஏற்ப இந்தத் தழுவல் செயல்முறை, ஆய்வுக்குட்பட்ட காலத்திற்கு முன்பே பெருமளவில் நிகழ்ந்துள்ளது.
பக்டீரியோஃபேஜ்கள் – அதாவது, ஸ்டார்டர் கல்ச்சர்களைத் தாக்கி, பாலாடைக்கட்டி தயாரிக்கும் வசதிகளுக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் வைரஸ்கள் – மிகப் பழமையான பாலாடைக்கட்டியிலும் ஏற்கனவே இருந்தன. அவற்றின் சமூகங்கள் 142 ஆண்டுகளாக ஒப்பீட்டளவில் நிலையானதாகவே இருந்து வருகின்றன. ஆசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, நுண்ணுயிரி டிஎன்ஏ-வை (microbial DNA) நீண்ட காலத்திற்குப் பாதுகாத்து வைப்பதற்குச் சீஸ் ஒரு சிறந்த களஞ்சியமாகத் திகழ்கிறது என்பதை இந்த ஆய்வு மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
மூலம்- swissinfo
