2026-ஆம் ஆண்டின் கடும் கோடைக்காலத்திற்குப் பிறகு, இன்னும் வெப்பமாக இருக்கும் நிலத்தின் மீது முன்கூட்டியே பனிப்பொழிவு ஏற்படுவது, பனிச்சரிவு அபாயத்தை அதிகரிப்பதோடு, உறைபனி நிலப்பரப்பின் (permafrost) மீதான அழுத்தத்தையும் கூட்டுகிறது என்று பனி மற்றும் பனிச்சரிவு ஆராய்ச்சி நிறுவனமான WSL (WSL Institute for Snow and Avalanche Research) தெரிவித்துள்ளது.
டாவோஸில் அமைந்துள்ள இந்த நிறுவனம் (SLF), முன்கூட்டியே விழும் அடர்த்தியான பனிப்படலம் நிலத்திற்கு ஒரு போர்வையாகச் செயல்பட்டு, அது மேலும் குளிர்ச்சியடைவதைத் தடுக்கிறது என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, பனிப்படலத்தின் அடிப்பகுதி ஈரப்பதமாகவே நீடிக்கிறது.
SLF-ன் ‘பனிச்சரிவு உருவாக்கம் மற்றும் இயக்கவியல்’ (Avalanche Formation and Dynamics) ஆராய்ச்சிப் பிரிவின் தலைவர் அலெக் வான் ஹெர்விஜ்னென் கூறுகையில், “புல்வெளி அல்லது பாறைகள் நிறைந்த நிலப்பரப்பு போன்ற வழுவழுப்பான மேற்பரப்புகளில், முழு பனிப்படலமும் திடீரென நழுவிச் சரிந்துவிடக்கூடும்” என்று தெரிவித்தார்.
தீவிரமான கோடைக்காலங்களுக்குப் பிறகு, வழக்கமாகப் பாதிப்பு குறைவாக இருக்கும், அதிக உயரத்தில் உள்ள வடக்கு நோக்கிய சரிவுகளிலும் இத்தகைய நிகழ்வுகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது.
சுமார் 2,500 மீட்டருக்கும் அதிகமான உயரத்தில் நிரந்தரமாக உறைந்த நிலையில் இருக்கும் நிலப்பரப்பான ‘பெர்மாஃப்ரோஸ்ட்’ (permafrost) விஷயத்தில், பனிப்பொழிவு நிகழும் காலமும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இலையுதிர் காலத்தின் தொடக்கத்திலேயே பனிப்படலம் முழுமையாக நிலத்தை மூடிவிட்டால், நிலத்தில் வெப்பம் தேங்கி, அது மேலும் ஆழத்திற்கு ஊடுருவக்கூடும்.
பெர்மாஃப்ரோஸ்ட் பகுதிகளில், பத்து முதல் 15 மீட்டர் ஆழத்தில் நிலவும் வெப்பநிலை, மேற்பரப்பில் ஏற்படும் நீண்டகால மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படுகிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் தொடர்ந்து நிலவிய வெப்பமான ஆண்டுகளே இதற்கு மிக முக்கியமான காரணமாகும்; இதில் 2026-ஆம் ஆண்டு இதுவரை இல்லாத உச்சத்தை எட்டியுள்ளது.
தொடர்ச்சியான வெப்பமான கோடைக்காலங்கள் பெர்மாஃப்ரோஸ்ட் பகுதியை கணிசமாக வெப்பமடையச் செய்துள்ளன. இதனால் நிலத்தடியில் உள்ள பனி உருகி, நீர் மண்ணின் ஆழமான பகுதிகளுக்குள் ஊடுருவ வழிவகுக்கிறது. இது மலைச் சரிவுகளின் நிலைத்தன்மையைக் குறைத்து, நிலச்சரிவுகள் மற்றும் பாறைச் சரிவுகள் ஏற்படும் அபாயத்தை உருவாக்குகிறது. மாறாக, பனிப்பொழிவு தாமதமாக ஏற்பட்டு, நிலம் குளிர்ச்சியடைவதற்குப் போதிய அவகாசம் கிடைத்தால், கடும் கோடைக்காலத்தால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை ஓரளவுக்குக் குறைக்க முடியும்.
இந்தக் கோடையில், அதிக உயரமான இடங்கள் உட்பட பல பகுதிகளில் பனி மிகவும் அரிதாகவே இருந்தது. டாவோஸுக்கு மேலே 2,536 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள ‘வைஸ்ஃப்ளூஜோச்’ (Weissfluhjoch) பகுதியில் அமைந்துள்ள SLF ஆராய்ச்சி மையத்தில், ஜூலை முதல் செப்டம்பர் வரை பனியே இல்லை; கடந்த 90 ஆண்டுகளில் இப்படி நடப்பது இதுவே முதல் முறையாகும்.
இதன் பொருள் இந்த குளிர்காலத்தில் பனிப்பொழிவு இருக்காது என்று அர்த்தமல்ல; ஆனால், மலைப்பகுதிகளின் இடைமட்டத்திலுள்ள பனிச்சறுக்கு மையங்களுக்கு, செயற்கை முறையில் பனியை உருவாக்குவது சவாலான ஒன்றாக மாறக்கூடும்.
2027-ஆம் ஆண்டின் ஜனவரி மற்றும் பிப்ரவரி மாதங்களில், புதிய பனி இருப்புகளை உருவாக்குவதற்குத் தேவையான அளவு தண்ணீர் கிடைக்குமா? கோடைகாலத்திற்குப் பிந்தைய காலத்திற்காக, பனிச்சறுக்கு மையங்கள் இந்த மாதங்களில்தான் செயற்கை முறையில் பனியை உருவாக்கிச் சேமித்து வைக்கின்றன.
“பெரும்பாலும் கவனக்குறைவாக விடப்படும் மற்றொரு முக்கியமான காரணி, நீரின் வெப்பநிலை ஆகும்” என்று SLF அமைப்பின் செயற்கை பனி உருவாக்கம் மற்றும் பனி சேமிப்பு நிபுணரான ஃபேபியன் வுல்ஃப்ஸ்பெர்கர் (Fabian Wolfsperger) கூறுகிறார். பனி உருவாக்கும் இயந்திரங்களுக்கு (snow cannons and snow lances) நீர் வழங்கும் நீரோடைகள் அல்லது ஏரிகளில் நீரின் வெப்பநிலை அதிகமாக இருந்தால், அந்த நீரைக் கொண்டு பனியை உருவாக்குவது இயந்திரங்களுக்குக் கடினமாகிவிடும். இது குறுக்கு-நாட்டு பனிச்சறுக்கு (cross-country skiing) பாதைகளையும் பாதிக்கிறது.
மேலும், தற்போதைய காற்றின் வெப்பநிலை செயற்கை முறையில் பனியை உருவாக்குவதற்கு மிகவும் அதிகமாகவே உள்ளது. முறையாகப் பனியை உருவாக்க, காற்றின் வெப்பநிலை நீண்ட காலத்திற்கு -5°C-க்கும் குறைவாக இருக்க வேண்டும்.
மூலம்- swissinfo
